Soms komen we in andere tijden met nieuwe vragen. Soms blijven ze gelijk, maar hebben we jaren later op diezelfde vragen heel andere antwoorden. Of we hebben toch dezelfde vragen, en ook dezelfde antwoorden maar…beoordelen we het anders. Wegen we het anders tegen elkaar af. Is er een andere waardering.

Je bent te soft…
Een ervaren projectleider/programmamanager in de ICT vertelde me laatst iets moois. Hij had na 6 jaar weer een assessment gedaan bij dezelfde partij. Met vrijwel dezelfde vragen en opgaven. In 2007 was de belangrijkste uitkomst dat hij resultaatgerichter mocht zijn. Hij was wat te ‘zacht’, zeg maar. Daar moest hij toch echt iets aan doen. En nu, in 2013, was de uitkomst in feite: ‘ga zo door! Fijn dat je zo’n peoplemanager bent met aandacht voor wat mensen nodig hebben aan waardering, vertrouwen e.d. Daar is behoefte aan!’

Lekker zo doorgaan…
En dus…gaat hij gewoon door met wat hij doet. Maar dat deed hij ook al in 2007. De manier van ‘assessen’ is dus in dit geval nogal veranderd. Hoe kan dat? Hoe kan ons denken zo veranderen? Blijkbaar kan dat. Blijkbaar bewegen we mee, met wat we (denken dat) de tijd vraagt. Zijn we dat niet zelf uiteindelijk, de tijd? We geven een nieuwe betekenis, omdat het anders voelt.

Assessen…
Ik vind dit mooi. We voelen dat er iets anders nodig is in deze tijd. Als we assessments zo blijven assessen, zie ik het zonnig in voor onze toekomst…